Мөр өвгөнийх өвөлжөөнөөсөө нүүлээ. Сайхан хөх ямаад нь үүр цүүрээр тургилан хөлнөөс хөглөрсөн хөх бууцаа орхин хөх гол нь бургилан урсдаг хөх уулс нь тэнгэрийн өехийд тулан ихэмсэгхэн дуниарах хангайгаа зорилоо. Нар дээр мандсан хойно Мөр өвгөнийх энд байгаагүй юм шиг алга болсныг  мэдэж багагүй сандарсан хүн бол Дамба даргынх гэх эх адаггүй хөглөрсөн айлын тарган шар авгай.

“Залуу хүн гэхэд дандаа нөмгөн явж байх... Айлд нөмгөн орох муу л гэдэг, тэгээд өглөө босох дургүйг нь яав аа”. Мөр өвгөн ингэж дургүйцэнгүй байдаг ч “Олон нялх нойтон хүүхэдтэй ядарсан бүсгүй амьтан...Миний хоёр охиноос ялгаа юу байхав. Бүсгүй хүн ном эрдэм, ажил төрөл муутай байна гэдэг мөн ч тусгүй ээ. Тэгээд энэ хань ижил шүү юм нь Дамба байж таардаг нь ч юув. Дарга ховордсон цагийн дарга даа зайлуул. Багийн дарга гээд л айл хэсэж аяга тагш юм эргүүлэхээс өөр ямар ажил энэ хүнд байна аа. Өөрийнхсөн юм бол ганц сайн ороолгоод авах юмсан. Дарга нэр зүүгээд самбаганаж явахын оронд хэдэн хүүхэд, орон гэр, эхнэр хүүхдээ өөд нь татдаг болоосой” гэж  халаглан, хайрлан бодох нь ч бий.

       Жар гаран жил гэдэг хүний амьдралд тэр тусмаа эрэгнэг зуух, зэл гэр хоёрын хооронд тавилан заяагаа үүрсээр ирсэн эмгэний хувьд даанч урт хугацаа. Энэ л уртаас урт аж төрөлд хөгзгөр өвгөнийхөө харцан дор амьдарч бүсгүй хүний ааль аяг, нандин гэрэлтэй бүхнээ чандлан хорьсон байх юм.

Хоёул санаа сэтгэлээ уудлан ярьж хөөрсөн нь тун цөөхөн. Хэзээнээсээ л ийм байлаа. Юугаа ч ярихав. Хайрлах, хүсэх, санаж хүлээх, туниж эрхлэнэ гэж юусан билээ. Хүний амьдралын анхи нандин болгоныг мэдэрсэнгүй. Анхил залуу насаа оргүйд үйцгээчихжээ. 

Сандаг үүр хаяарч байхад унааширч өлдсөн хөл дүүжлэх ганц унаагаа хайр гамгүй ташуурдсаар уртаас урт ам өлгөж голруу өнгийсөн хадан цохионы бэлд морио тушиж орхиод зөөлөн ногоон ширгэн дээр дээлээ тайлж орхиод цээж нүцгэлэн хүзүү толгойгоо угаалаа. Ай даа мөн сайхан байнаа гээд элэглэн хэвтэж хэсэг залгиллаа. Шөнөжин уусан гашуун ус бүх биеэр нь нэвчсэн байлтай, тамxи хөлсний үнэртэй холилдоод ой гутам. Хавагнаж унжсан зовхин дор хорсолтой гялалзах манантсан шар нүдийг харсан хэн боловч дальдирмаар. Тэрүүхэн дээд тохойг тойроод манайх байгаа даа. Байгаа даа гэхээс өөр яахав. Хөхөө өвлийн сард гэрээсээ гараад ирж байгаа нь энэ. Зэргэлдээ сумын хаалгатай болгоны үүдийг татаж мөpийтэй тоглох газар олдвол хөөж туутал нь толгой хоргодож мөрийнд өгөөд барагдаж байгаа хэдэн малаасаа дахиад хоёр тугалтай үнээ өгөх болоод буцаж яваа нь энэ. Буцахгүй ч гээд яахав, унаа нь улдаж дээл нь урагдаж үүд хаалгаа нээгээд өгөх айл ховордсон болохоор.