Намрын үдэш гаргүй янаг хормой ороон өгсөж
Намайг хэдийнээ цээжгүй атлаа тэвэрнэ
Уруулгүй хэрнээ хацар шанхыг үнсэн таалж
Уярааж орхиод өөр нэгний энгэр лүү савсаглан одно

Сэр сэр эгшиглэхэд нь
Сэтгэлийн минь чавхдас хөглөгдөөд
Сэмээрхэн чиг явчихаар нь
Сэрмүүн нүдэнгээ санагалздаг аа

Улаанбаатар 1997 он

Үртэй ханьтай тэр бүсгүйн сэтгэл яасан гоёмсог
Үгүйлсээр явааг минь мэдээ болов уу яагаа бол
Үйлийн үргүй нүдний нь өдөн сормуус дэрвэх шиг
Үүлэн зүг тогорууд нисэн одох нь эрхэмсэг

Олоон эгч бүсгүйн зүс яасан гоёмсог
Одоо хэрнээ зүүдэлдгийг минь мэдээ болов уу яагаа бол
Огтоос гуниггүй түүний билгүүн хөмсөг атирах шиг
Огторгуйн жимээр хөвөх хоёрны саран ихэмсэг

Шал хэрэггүй юм асуусаар очих тоолонд минь
Шар дурдан гунигийг ороож өгдөг эгчмэдхэн
Мөрөөдөмхий харцны минь итгэлийн зулыг жаргааж
Мөнгөн савх шиг хуруу нь хуримын бэлзэгт сүвлээстэй

Цаг хугацаа зүүд дамнан одовч
Царайных нь сайхныг мартаж үл чаднам
Торгоны хээ шиг эвлэхгүй заяа төөрөгтөө гоморхож
Томоогүй насны зангаар үе үехэн балганам

Очоод уулзахын эрхгүй гэж голоо тасартал харуусах 
Олон намрын бороо уруулыг чинь норгож оржээ
Он жилүүд хэн хэний минь судсаар урсаж
Одоо та улам чиг намбалагхан болоо доо

Харцаараа бичсэн захидлыг өхөөрдөж уншдаг
Хайраа боосон чихрийг халаасандаа мартдаг
Харцуулын зүрхэнд галаар дүрэлзсэн шүлэг
Хамгийн сайхан бүсгүй эгчмэд төрдөг юм даа

Зүүнбаян 1997 он

Сарны гэгээ сүлж хурмастын цас будрахуйд
Саваагүй хонгор жаал хожуул сандайлж бодлогширно
Салхины сэмэрхий үзүүр магнайг нь үнсэн зүггүйтээд
Санаа бодлыг нь таасан мэт хаа нэгтээ одох юм

Уйтай шүлгийн нь аязыг модод нөмрөн зүүрмэглэхүйд
Урин цагийн хурыг өнчин шувуу зүүдэлнэ
Тэртээх бөглүү алсаас зөнөсөн нохос хуцахад
Тэрлэж амжаагүй мөрүүд хумхийн тоос шиг бутарна

...Дэн дэнгийн хооронд уйтгар тээх эрвээхий
Дэл сулхан шөнөөр зүүдний мухар сахидаг
Дэмнэх хань, хөтлөх үртэйг нь мэдсээр атал
Дэмий л өөрийгөө хуурч хүлээхийн жаргалд согтдог

Тэшээ жонжоо салхинд гуниг ээдээд л байна уу даа
Тэр нэгэн бүсгүйг үгүйлсээр өтөлнө гэж үү дээ
Дээлийн нударга элээж хэдий болтол уйлах бол
Тэвчээрийн чагтага алдуурч хэзээ нэг амрах бол...

Тунаж тогтсон үгсийг дэвтэртээ түүж аргамжаад
Тулж өндийсөн газраасаа хэлхээ тасдаж одно
Солгой хөлийн дор зүүрмэг гишүү эндэхэд
Сочиж сэрсэн шувуу сархийн нисэж одно

Улаанбаатар 1995 он
До.Болдхуяг. boldoomdke@yahoo.com

Хаан эзнийг минь алтан хэвлийдээ тээсэн
Хацар гоо Өүлэн эхийн төрхөм Олхонууд
Хаяа хярхаггүй зовлонг хамтдаа туулсан
Хатдын манлай Бөртийн овог Хонгирад

Хавт Хасарын үрс мэргэн харваач Хорчин
Хатгалдахын цагт оройлж ордог Уруд, Мангуд
Эртний өвөг Бодончирын хойчис Баруун, Зүүн Баарин
Эзний минь амийг сахиж нойргүй хоносон Хишигтэн

Харцгай шувууны жигүүр болон одоход нь
Харууслын шүлэг бичсэн Гилгүүдэй баатрын Сөнид
Тахил тайлга таслаагүй Эзэн хорооны Дархад
Та бидний сүнсийг элгэндээ нандигнасан Ордос

Хуучны хэрсүү анд минь
Шинэхэн зүсээр уулзаад
Хуурамч төрхтэй намайг
Багын харцаараа ширтлээ

Зүс гундуу ч гэсэн
Сэтгэл дэндүү найз минь 
Дундуур хэтэвч онгойтол
Хөндүүр зүрхийг уяраалаа

Уушийн газрын ширээн дээр
Хуучин дурсамж хөглөрлөө
Оройтох хүсэл байгаагүй ч 
Орхиод гарч чадсангүй

Хугас, хугас дарсыг
Балга балгаар хөнтөрлөө
Хүүхэд цагийн дурсамжаа
Бадаг бадгаар хүүрнэлээ

Дэврүүн зангийн эрхээр
Дэндүү ууснаа ч мэдсэнгүй
Гунигт нүдтэй анддаа
Улигт зангаа гаргасангүй

Ижилгүй андаа өрөвдөөд
Эртхэн ирж чадсангүй
Өглөөн нартай өрсөөд
Өөрийг чинь гэж ирлээ

Багын найзыг минь бодоод
Хүний сэтгэлийг бодоод
Бүтэн ирснийг минь бодоод
Битгий уурлаач хайрт минь

Дур тавих агшинд татах хүчнээс ангижирч
Дуудах нэрээ огоорон сансрын уудамд жингүйдэнэ
Дундуур муу заяа, зовлонгийн цалмаас мултарч 
Дур тавих агшинд л цэнгэлийн манлайд хүрнэ

Дур тавих агшинд бие сэтгэл ариусч
Дусал бүрийн тоогоор атгаг нүглээс хагацна
Дурдан бүсний угалз шиг бодь мөрөөр замнаж
Дур тавих агшинд л төгс гэгээрэлд хүрнэ

Дур тавих агшинд тэнгэрийн санааг ухаарч 
Дугариг мөнгөн сарнаар цэцгийн тоосонд хувилна
Дуртмал улаан хаалгаар мөн чанарт нэвтэрч
Дур тавих агшинд л бурхны хутгийг олно

Дур тавих агшинд амьтны зовлонг энэрч
Дуулим сайхан хорвоогийн оройн чимэг болно 
Дуусашгүй тавилан, үхлийн ярууг ухаарч 
Дур тавих агшинд л эхийн ачийг хариулна

Алтай хандаа дуулан очно оо
Агуу түүхийн өлгий билээ
Ассан гал шиг гэрэлт сарьдгууд
Амраг хүүгийн зориг билээ

Хангай хандаа дуулан очно оо
Хаадын нутаг Орхоны хөндий
Хархорумын зүрх лугших
Халуу дүүгсэн шастир билээ

Хэнтий хандаа дуулан очно оо
Хэрлэн, Ононгийн ижий билээ
Бөртэ чонын галаа цахисан
Бүлэг цагаан уянга билээ

Өмнийн говьдоо дуулан очно оо
Үлгэр домгийн орон билээ
Элэг цагаан манхан гэдэг
Ээжийн халуун алга билээ

Өвгөдийн цадигийг судлана гэдэг
Өвөр дүүрэн омог ч юм уу
Хөдөө нутгийн гуулин саран
Хүрэн зүрхний гуниг ч юм уу

Ай Галидас
Арван жаран зэрэглээ адил өнгөрчээ
Тэргэл саран доорх дорно зүгийн шөнө
Тэнд эндгүй хөглөрөх өнөөх л азарган гуниг

Үдэд танилцсан охинтой шөнийн турш янаглавч
Үүрийн улаан туяан дор хуурмаг зүүдээ өршөөдөг
Үзэмж төгөлдөр бүсгүйд дурлахаас цааш хэтрээгүй
Өр нимгэн шүлэгчийн жаргал зовлон хэвээрээ шүү

Жамъянмядагийн цоморлигийг шүүдэр дэрлэн унахад
Жаран авиртай салхин түүнийг сэгсрэн зүггүйтдэг
Жангарын хатан шиг охидын уран цагаан өлмий
Жаргал дутсан шүлэгчийн зүрхэн дээгүүр бүждэг

Өнөөх орчлон чинь янзаараа шүү
Үтэрхэн ирээч Галидас
Үүлэн зардсаа хөлөглөөд
Өргөөнд минь ирээч Галидас

Худал онгиръё оо Галидас
Хундага тулгая аа Галидас
Охидыг магтъя аа Галидас
Орчлонг гоочилъё оо Галидас

Чиний шүлэглэж ахуйд наран манддаг л байсан
Чиний шүлэглэж ахуйд саран ургадаг л байсан
Чиний шүлэглэж ахуйд одод түгдэг л байсан
Чиний шүлэглэж ахуйд охидод дурладаг л байсан

Миний шүлэглэж ахуйд ангир наран янзаараа
Миний шүлэглэж ахуйд алман саран ч янзаараа
Миний шүлэглэж ахуйд танан одод янзаараа
Миний шүлэглэж ахуйд танхил охид ч янзаараа

Ай Галидас
Арван жаран домог адил өнгөрчээ
Тэргэл саран доорх дорно зүгийн шөнө
Тэнд эндгүй хөглөрөх өнөөх л азарган гуниг
Цөм хэвээрээ шүү, Галидас

Өвөр Хятруун 2005 он
До.Болдхуяг

Артай шаргал торго шиг
Хатан голын хөвөөнд
Араншинг чинь өвчиж төрсөн
Шүлгийг чинь дуудлаа, Нямлхагва аа

Эзний минь зүрхийг шархлуулж
Эрдэнэ шиг биед нь мэс өргөсөн
Хараал идсэн үзэсгэлэнтэй Гүрвэлжин гоо хатны
Халуун амийг авсан ялгуулсан энэ голын

Чиний мөн чанар шиг авах гээхийн урсгалд
Миний зориг зүрх шиг эргийн чулуу мөлийнө
Чиний залуу нас шиг хуйлран оволзох усан
Миний алдсан бүхэн шиг сураггүй жилийж одно

Чиний зохист аялгууны яруу сүнсийг мэдэрч
Миний зовлонт зүрхний гуниг бүхнийг хуваалцаад
Тэнгэрийн хаяатай очиж нийлэх энэ голын авир
Тэнэгхэн залуу насыг бодогдуулах нь юу вэ

Чамайг баринтагласан Олдохын талын сэлүүнийг
Намайг түшсэн цаст Отгонтэнгэрийн сэрүүнийг
Чамайг надтай уулзуулсан он жилүүдийн сүвэгчийг
Намайг чамтай зангидсан учиг бүхнийг хуучлах шиг...

Гүүрэн дээр чинь гарлаа
Хөлийн дор цаг хугацаа урсах ажээ, Хатан гол оо
Шүлгийг чинь дуудлаа
Хүний сэтгэл гэгч хөндүүр ажээ, Нямлхагва аа

Зузаан зовлонг даасаар өдий хүрсэн
Зуун наст энэ болд гүүрэн дээр
“Алтан хагсуурга” шимэн зогсоход
Айзамд нь уяраад хотолзож байх шиг...

Умардын зэрлэг нүүдэлчдийн
Угаасан ус Хатан гол
Уйгагүй дайнч чанараа өвлөж авсан
Уугуул нутаг Хатан гол

Тэмээн жингийн цуваа шиг алгуурхан алсрахдаа
Ганьсугийн ангамал цөлийн хагасааг тайлж өгөх нь
Амраг охин бүсээ тайлахтай адил байна
Анд чамтай хундага тулгахтай ижил байна

Түүх шастирыг хөлөглөн их далайг зорьж
Дүүгүүрийн чулуу шиг талийх Хатан голын цадиг
Хоосон чанар өөрөө хоосон чанар болохын цагт
Хоёр сайхан найрагчийн туулсан зовлон шиг мартагдана аа

Алттай шороог өндгөөрөө тээж цуглуулаад
Алжаалыг умартан суудаг инжаан миний дэргэд
Багтаж шингэх аргагүй сагасан их авъяасаар
Бадаг шүлгээ урсгадаг Хатан гол шиг өвчит мину

Шар устай Хатан гол “Хар” нэртэй байсныг
Шартай залуу насандаа нударга зөрүүлж явсныг
Ээлжлэх дөрвөн улирал ханцуй дотроо мартах
Эмт рашаан усан мэт он цаг мандтугай

Хатан голын гүүрэн дээр
Шүлгийг чинь дуудлаа, Нямлхагва аа
Халгисан бидэрт долгио нь
Сэтгэлийг чинь тээж ирэх шиг ээ 

Ланжөү 2010 он

Хүү Б.Цаст-Уулд

Үнэндээ би түүний хэн болохыг мэдэхгүй
Үлгэрийн баатрыг санаанаасаа зохиохгүй
Үйлт хорвоод зураг төөрөг нь байгаа бол
Үнэтэй бүхнээрээ солиод урьдчилж нэг харахсан

Алгын чинээ энэ жаахан амьтанд
Амьдралаа зориулсаар хүн болготол
Аав ээжийнхээ үгнээс зөрж адраад
Авирлана гэхээр хэн үнэмшинэ
Аашлахгүй гэхээр хэн эс үнэмшинэ

Үнэгчилж буй энэ нялх амьтан
Үе мултарсан эгчийн энгэрийн ховилд санаархан
Үүр шөнийн заагаар нойр хулжин тарчилж
Үйлээ үзнэ гэхээр хэн үнэмшинэ
Үзэхгүй гэхээр хэн эс үнэмшинэ

Ангарайтан инээх энэ өчүүхэн амьтан
Алтан сархадыг солгой баруунгүй сөгнөж
Андынхаа хамраас цус садруулан дэлж
Ааг омгоо багтааж ядсан залуу насаа
Арван хурууныхаа салаагаар
Асгана гэхээр хэн үнэмшинэ
Асгахгүй гэхээр хэн эс үнэмшинэ

Өмөлзөж буй энэ хөөрхөн амьтан
Өнгийн цэцэг шиг охиныг уйлуулж
Өөр хэн нэгний мөрөөсөлд автан
Өөрийгөө олохгүй төөрч будилсаар
Үнэнч хайрынхаа хажуугаар
Өнгөрч одно гэхээр хэн үнэмшинэ
Үгүй бөгөөс хэн эс үнэмшинэ

Наран мэт хиргүй ариухан энэ жаал
Намрын усан мэт дөлгөөхөн ханьтай болоод
Намайг орчлонгоор нэг хувилан тарааж
Арсаж тэмцэж ирсэн өвөг дээдсийн минь
Алтан аргамжааг залгана гэхээр хэн үнэмшинэ
Таслана гэвэл харин хэн эс үнэмшинэ

Бээлийн чинээ энэ өчүүхэн амьтан
Билүү шиг элэгдэхийн хэрээр ухаан сууж
Их үйлсийг бүтээн амьтны тусыг зохиогоод
Эхийн ачийг хариулна гэхээр хэн үнэмшинэ
Хариулахгүй гэвэл хэн эс үнэмшинэ

Арван тавны саран мэт миний сайхан хүү
Алдаар өсөх өдий юм шиг санагдавч
Аавынхаа насан дээр мөдхөн ирж завилаад
Аяа бас орчлонгийн жамыг танина, юутай гайхамшиг

Хөх хот 2010 он

Төрүүлсэн ээж, сургасан багш, эх орон гурваасаа урвахгүй
(Өөрийн шүлгээс)

Өвөг Хүннүгийн төрөөс үе үеийг өртөөлсөн  
Үсэрсэн цус, исгэрсэн сумыг тоолж хэн барах вэ
Өнөө биднийг ивээж буй тусгаар тогтнолын төлөө
Үрэгдсэн амь, асгарсан нулимсыг үнэлж хэн чадах вэ

Онгон байгаль, газар шороо
Охин үрийн нүдний цэцгий
Төрт ёс, тусгаар тогтнол
Төрүүлсэн эхийн зүрхний тольт

Харийн нутагт дайтаж яваад тэнгэр болсон
Хааны үрсийг хатавчинд суулгахгүй хэмээн
Хүний газар, эзгүй хээр ясаа тавьсан
Миний дээдсийн сүнсийг амраасан тусгаар тогтнол

Шавар хэрмэнд цав суулгасан тусгаар тогтнол
Шастир түүхэнд гал ноцоосон тусгаар тогтнол
Хилийн уулсад овоо босгосон тусгаар тогтнол
Хэний ч өмнө бардам болгосон тусгаар тогтнол

Эрэлхэг хөвгүүдийн цусаар төлж авсан тусгаар тогтнол  
Энхрий охидын нулимсаар нэрж авсан тусгаар тогтнол
Эх үрсийн хагацлаар сольж авсан тусгаар тогнол
Элэг нэгт ах дүүсээ зольж авсан тусгаар тогтнол

Ясаа яйруулж төрүүлсэн ганц үр-тусгаар тогтнол 
Үсээ цайтал тэмцэж олсон эрх чөлөө-тусгаар тогтнол  
Эргэх хорвоод хүн явах нэр төр тусгаар-тогтнол
Эрлэгийн царайг эгцэлж харах эр зориг-тусгаар тогтнол

Үеийн үедээ тахиж шүтсэн бурхдаас илүү
Үрийн үрдээ захих гэрээс-тусгаар тогтнол
Үхсэний дараа сүнс минь хүртэл сахиж үлдэх
Өнө мөнхийн хөх тэнгэр-тусгаар тогтнол

Алтан соёмбо, хөх халзтай улаан далбаа
Арга ядарсан ч тусгаар тогтнолтой би баян хүн
Ээлж дараатай орчлонгийн жам ямар боловч   
Эцсээ хүртэл тусгаар тогтнолдоо би эзэн хүн 

Хархорум 2012 он До.Болдхуяг

2012 оны 12 сарын 8 бол миний 35 насны төрсөн өдөр байлаа. Би төрсөн өдрөө тэмдэглэнэ ч гэж хаа байхав. Зандаагаа гэртээ урьж эхнэрийнхээ хайрсан хуушуурыг хувааж идээд болоо. Харин Зандаагаасаа санамсаргүй атлаа гайхалтай бэлэг авав. Энэ бол миний хүн болсноос хойш авсан аливаа бэлэгнээс хамгийн үнэ цэнэтэйд орно. “Тан улсын яруу найраг 300 бадаг” хэмээх алдарт бүтээлийн хавтасны дотор талд надад зориулж шүлэг бичжээ. Бичих бичихдээ миний нэрийн эхний үсгээр толгойлж тэрлэснийг яана.

Яруу найрагч Батмөнхийн Занданхүү үүргэвч үүрэн Хөх нуур, Ганьсу, Сүбэй, Цастын монголчуудын нутгаар орь ганцаар бадарчлан явж үнэт тэмдэглэл туурвисан зоригт бүсгүй. Цаашдаа ч олон аялал хийнэ. Нанхиад орны алс хязгаар хүний нутаг, гүний хошуунд таван цаасаа барчихаад хятад гуанзанд хэдэн долоо хоног төмс арилгасныг нь бодохоор өрөвдөөд байдаг юм. Тэгээд бас найз руугаа ярихгүй бардам загнасныг нь санахаар гайхаад барамгүй.  

Чамдаа би маш их хайртай
Чамаас илүү өөртөө хайртай
Өөрөөсөө илүү шүлэгтээ хайртай
Тэр шүлгээ би чамдаа л зориулж бичдэг

Амрагтаа би дэндүү хайртай
Амрагаасаа илүү ижийдээ хайртай
Ижийгээсээ илүү шүлэгтээ хайртай
Ийм шүлгээ би амрагтаа л зориулж бичдэг

Өөрт чинь би үнэхээр хайртай
Өөрөөс чинь илүү эх орондоо хайртай
Эх орноосоо илүү шүлэгтээ хайртай
Энэ шүлгээ би өөрт чинь л зориулж бичдэг

Тэрхийн цагаан нуур 2006

До.Болдхуяг

Хэн нэгэн миний нүүр лүү өшигчиж, толгой түрий рүү балбаад унахаар нь би сэрэв... Юу болж байгааг ойлгож чадахгүй нэлээд зодууллаа. Намайг зодож байгаа хүн, Сэмжид осгож үхлээ ш дээ, чи түүнийг хаана орхисон бэ, хэлээд өг, олоод ир гэж хашгирч байгааг бүүр түүрхэн ухаарав... Үгүй энэ чинь Бат Очир уу даа, намайг яагаад зоддог билээ... Арайхийж нүдээ нээлээ, Бат-Очирын нүд гялалзаж, амнаас нь хөөс сахрана. Чи Сэмжидийг хаана хаячих чинь энэ вэ, хөлдөөд  үхчихвэл яах юм бэ гэж уухичин зүтгэнэ. Би хэдийгээр хотын хулигаануудын дунд өссөн, бие хаа өсгөлүүн, зодоон нүдээндээ чамгүй ч өөрөөсөө тохой өндөр, төө зузаан сумын зааныг яагаад ч хорьж чадахгүй байв. Манай ангийн хэдэн залуу ч бид хоёрыг салгаж дийлэхгүй байлаа. Би юу болоод байгааг ойлгоогүй ч гэрээс гарч зугтаав. Тэрүүхэн зуур хажуу талын өндөр байшин руу муур шиг авирлаа. Хожим тэр байшинг хараад яаж авирснаа бодоод олоогүй юм, айж сандарсан тулдаа л гарсан байх. Бат-Очир, хөөш чи Сэмжидийг хаана орхисон бэ, хөлдөж үхвэл яах юм бэ гэж тэр хавиар нэг бахирч, байшин руу авирах гэж оролдоно. Би үнэндээ юу ч ойлгоогүй, хамгийн сүүлд охид хөвгүүд нийлсэн бидний хэдэн нөхөд бүгдээрээ дуулж хуурдан, инээж хөхрөөд сууж байсан. Угаасаа архи даадаггүй болохоор хамгийн түрүүнд унаад сая сэрсэн. Ёстой айж гайхах зэрэгцэнэ гэдэг л боллоо.

Цасан өвгөн мөнгөн сахалтай       
Цантай цонхнууд өнгийн зурагтай      
Цацрах гэрлүүд цэцгэн дэлбээтэй    
Цаанаа чи минь ер бусын жаргалтай

Хасын цагаан өвлийн үдшээр, миний амраг
Хайрын дуугаа өргөөрэй    
Хүйтэн шөнийн тэнгэр доор, өө хайрт минь
Хүсэл мөрөөдлөө шивнээрэй    

Оргилуун дарс цалгина аа
Орчлон даяар догдолно оо, Happy new yeаr!  
Цасан ширхэг бударна аа, өө еэ
Сайн байна уу? Шинэ жил минь!

Шинэ он гарлаа
Шинэ жил ирлээ

Зөрөг замууд зүйлийн чимэгтэй
Зөрөх хүмүүс дүүрэн мишээлтэй
Хөвчийн гацуур өнгийн гэрэлтэй
Хүүхэд багачууд ер бусын баяртай

Дүгрэг сартай өвлийн үдшээр, миний амраг
Дүүрэн хундагаа өргөөрэй  
Цалин мөнгөн тэнгэр дор, өө хайрт минь  
Цасан охидтой бүжээрэй, шинэ он гарлаа

Оргилуун дарс цалгина аа
Орчлон даяар догдолно оо, Happy new yeаr!
Цасан ширхэг бударна аа, өө еэ  
Сайн байна уу? Шинэ жил минь!

Шинэ он гарлаа
Шинэ жил ирлээ

Хөх хот 2012 он
До.Болдхуяг

Залуу ч байж балай ч байж 
Замын хүнтэй нөхцөж явж
Аархуу ч байж тэнэг ч байж 
Архинд дурлаад тэнэж явж

Арван оны хойно эргээд бодоход
Алт алтны шижир шиг үнэтэй
Алдрай жаахан Амбуунаагаа л
Арай ч муухай гомдоосон юм уу

Насны багадаа учирсан
Хүний жаахан үр юм сан
Яажшуухан явдаг юм бол
Миний жаахан Амбуунаа

Хүйтэн шөнийн тэнгэр дор
Бээрч яваа юм болов уу
Хүний нутгийн шороон дээр
Уйлж суугаа юм болов уу

Хэнэггүй занд минь дурласан билээ
Хэрэггүй үгэнд минь итгэсэн билээ
Эрдэнэ шиг өврөө дэлгэсэн билээ
Эгэлгүй хайраа өргөсөн билээ

Дурласан сэтгэлийн халуунаар
Урласан шүлгийн минь эзэн
Миний жаахан Амбуунаа
Мэнд л явдаг байгаа даа

Янаг сэтгэлийн хурмастад сарны өнгөөр бадамласан
Ян Гүй Фэйгийн үзэсгэлэнд тэнгэрийн хөвгүүн ч сөхөрнө
Сархад шүлэг хоёрыг солгой баруунгүй сөгнөсөн
Согтуу Ли Бай чамайг яруу найрагч л дурсана

Тан улсын тас харанхуй тэнгэрийг цуулаад
Амраг бүсгүйгээ чи уулын цаанаас ургахыг гиюүрэн хүлээхдээ
Дэн барин түүндээ л гэж түүсэн ч өгч чадаагүй
Алтансаргай цэцэг бол би байсан юм шүү

Мянга илүү оны хойно Ар Халхын өндөрлөг дээр
Уйтгарлан суухад минь хацар дэрлэн урсах цас болсон
Насан залуу шүлэгч чи улам уяхан болоо юу
Надад дурласан бүсгүйн энгэсэг болооч Ли бай

Солир шатан урсах үзэсгэлэн гоо орчлонд
Согтуу гажигаараа дуудуулах тавиланг чинь үүрэн алхах
Салхи шиг дураар хэрнээ гуниглаж бас чаддаг
Сагсуу шүлэгч миний онгод болооч Ли бай

Чамд шүлэг бичмээр байна, бийр минь болооч Ли бай
Чангаанзны дарс уумаар байна, бутан минь болооч Ли бай
Урьд чамайг сархад залгилахад би лүү чинь байсныг санаач
Урин саранд хайртай байхад чинь чамд дурласан охин байсныг бодооч

Майхны ваадан дэрвүүлсэн сэрүүн сэвэлзүүр шөнөөр
Амраг бүсгүйн чинь хацрын гэгээнд чамайг магтъя гэтэл
Хайрт чинь чамдаа яараад толгод даван одлоо
Одоо надад лаа алга гүн харанхуй болжээ


Аваргатосон 2003 он           До.Болдхуяг

З.Төржаргалд

Хязгааргүй уудам орон зайн дунд

Хязгааргүй урт цаг хугацааны завсар

Хязгааргүй их шунал тачаал хийгээд

Хязгааргүй их дайсагналын дэргэд

Мөнх бус гэхэд даанч богинохон амьдралд

Мөнгөн эрхи шиг хэлхээтэй оддын таталцлаар

Холхи замын бэлчирт зөрж мунгиналгүй

Хоёр биенээ олж нөхөрлөсөн анд минь

mongolia2007year-220.JPG
600x450 39k
Сэтгэгдэл: 0
Үзсэн: 6646

trlj-012.JPG
600x450 106k
Сэтгэгдэл: 0
Үзсэн: 5652

khureltogoot-13.jpg
600x450 119k
Сэтгэгдэл: 0
Үзсэн: 4510