(сэтгэлзүйн, нууцлаг төрлийн зохиол)

   Намар оройн цагаар гадаа үл мэдэг жиндүүхэн. Ганаа энэ үед ажлаа таран гэрийн зүг алхаж явлаа. Түүний ажил гэрийн зай ердөө хоёрхон буудал тул тэр ийнхүү алхаж явах дуртай билээ. Өдөр бүр явдаг тэр л зам, өдөр бүр тааралдах нэжгээд хүмүүс. Ганаа энэ л замаар алхсаар хэдийн хоёр жил болжээ. Тэр ийнхүү явах бүртээ гудамжинд зогсох нэгэн бүсгүйн гарыг үргэлж цайлгана. Тэр үйлдэл нь байнгын давтагдсаар хэвшил болсон гэмээр. Бүсгүй өдөр бүр ямар нэгэн жижиг зүйлс зарах боловч хүнтэй харьцахдаа маруухан нэгэн байлаа.

 Ганаа түүнийг сүүлийн хагас жил орчмоос мэдэх болжээ. Гэвч энэ хугацаанд бүсгүйн царай зүсийг олигтой харж байгаагүй нь хачирхалтай. Үргэлж алчуураар нүүрээ халхалж маск зүүсэн эмэгтэйг чухам ямар төрхтэйг нь хэн ч хараагүй биз. Бугуйвч, ээмэг, бөгж, цүнх гээд л дандаа өөрийн гараар бүтээсэн зүйлсээ зарж зогсоно. Ганааг сул мөнгө өгөөд байхад нь их л санаа зовсон бүсгүй нэг удаа дуугарч "Та миний зарж байгаа юмнаас авахгүй юм бол надад битгий мөнгө өгч байгаа ч. Би ахиж авч чадахгүй шүү. Надад эвгүй байна" хэмээн хэрэндээ л ууртай өгүүлэв. Энэ үед Ганаа инээмсэглэн түүнд дөхөөд "Чи чинь дуугардаг л юм байна шүү дээ. Би чамд энэ мөнгийг зүгээр өгч байгаа юм биш. Хэзээ нэгэн цагт би найз охинтой болвол энэ гоё ээмэг зүүлтнээсээ надад өгөөрэй л дөө. Тэр болтол урьдчилгаа өгч байна гэж ойлгоорой" гэлээ. Ганаа ингэж хэлээд цааш явахад нь бүсгүй "Тэгвэл би хамгийн сайныг нь урлаж өгөх болно оо" гэж хэлээд хоцорчээ. Тэр ийнхүү жиндүүхэн намрын орой гэрийн зүг алхсаар сая л нэг ирэв. Ганаа ганцаараа амьдардаг нэгэн тул нэг өрөө байрных нь цөөхөн хэдэн эд хогшил, харанхуй орчин түүнийг угтана. Тэр  хамгийн түрүүнд шүршүүрт орсоны хойно яагаад ч юм эрт унтахыг илүүд үзэв. Сүүлийн үед ажлын ачаалал их байсан тул түүний бие өөрт нь үл захирагдан ор луу хөтлөх ажээ. Ажлын ганц бие бүсгүйчүүд түүнийг ихэд шохоорхож үргэлж анхаарлыг нь татахыг хичээх боловч тэр хэнийг ч үл тооно. Гагцхүү Сувдан бүсгүйд дурласан тэр л сэтгэлийн шарх нь өдийг хүртэл аниагүй тул дахин шархлах вий гэсэн дээ ийнхүү ганцаар амьдрах ажээ. Нүдээ анилаа. . . Анхны хайрыг нь булаасан Сувдан бүсгүй түүнийг нэгэн бороотой өдөр орхин одсон сон. Тэр хэдийн өөр эрд сэтгэлээ алдаад түүнийгээ даган харийн орон руу оджээ. Тэдний үргэлж болздог байсан цэцэрлэгийн хашаа, бяцхан түшлэгтэй сандал одоо нэгэнт эзгүйрсэн, эсвэл өөр хосуудын зууч болон үлдсэн биз. Гагцхүү Сувдан бүсгүйн хойноос газарт саван хагалсан цэцгийн ваарны хэлтэрхий л тэдний хайрын гэрч болон тэнд үлдсэн дээ. Ганаа гүн нойрондоо умбалаа. Сувдан бүсгүй урьдын адил түүний зүүдэнд ирэх ч юм билүү. Эсвэл үгүй юу. Тиймээ. Тэр ирсэн бололтой. Нөгөө л цэцэрлэгийн хашааны түшлэгтэй сандал дээр цаашаа хараад сууж байна. Ганаа бүсгүйн дэргэд удаанаар алхсаар явж очлоо. "Чи минь энд байсан юм уу?!. Сувдан минь. . . Би чамайг ямар их санаж байна гээч. Чамгүйгээр ямар ихээр ганцаардана вэ. Чамайг явсанаас хойш ажлаас өөр зүйлд цаг гаргахаа байсан. Сувдан минь. Чи миний бүх зүйл байсан шүү дээ. Яагаад намайг орхиж байгаа юм бэ?" гэж шивнээд мөрөнд нь гараа хүргэв. Тэгтэл Сувдан бүсгүй цааш харсан чигтээ "Би шатаж байсан. Чи намайг тэр галаас авраагүйсэн бол би чамайг ингэж шархлуулж үлдээх байсан гэж үү. Чи аварч болох олон хүнээс ганцхан намайг л сонгосон. Яагаад заавал би байсан гэж. Эмнэлэгт байхад миний дэргэд чи л байсан. Энэ цэцэрлэгт намайг тэргэнцэр дээр түрээд чи л салхилуулдаг байсан. Бидний дурлал тэр үед энэ цэцэрлэгт эхлэж аз жаргалтай цаг үеийг бид өнгөрүүлсэн. Дэндүү сайхан тэр мөчүүдэд би чамд үнэн хайртай байсан юм шүү. Гэхдээ бид хэтэрхий өөр хүмүүс байсан гэдгийг чи ч анзаарч эхлэсэн. Сүүлдээ бидний харилцаа цааш үргэлжлэх боломжгүй болсон шүү дээ. Би өөр хүнд сайн болсон. Тэгээд л би харилцаагаа эхлэсэн газраа дуусгахыг хүссэн юм. Намайг уучлаарай. Одоо намайг явуулаач дээ. Ингэж байлгаснаараа чи л зовно шүү дээ" хэмээн гунигтайгаар өгүүлэв. Ганаа "Үгүй ээ. Би чамайг тэгж явуулж яасан ч чадахгүй. Би чамд хайртай. Чамтай ингээд ч болов хамт байхыг минь зөвшөөрөөч дээ" гэсээр Сувдангийн араас тэвэр лээ. "Байз. Чи биш байна. Чи Сувдан биш байна. Өдийг хүртэл түүнийгээ зүүдлэхдээ хичнээн удаа ингэж тэвэрсэн билээ" гэж шивнээд өнөөх бүсгүйг эргүүлэн өөр лүүгээ харуулав. Тэгтэл сууж байсан бүсгүй "Би Сувдан чинь бишээ. Намайг Ундрал гэдэг" гэж хэлээд Ганаагийн зүг инээмсэглэн харлаа. Ганаа цочсон доо арагш бүдчин унав. Анхны хайр нь болсон, үргэлж зүүдэлдэг байсан хайртай бүсгүй нь үнэхээр биш байх нь тэр. Эргэж харсан тэр бүсгүй инээмсэглэн түүнд дөхөөд "Тэр чам дээр хэзээ ч эргэж ирэхгүй ээ. Яахав саяны эхний хэдэн өгүүлбэр түүнийх мөн л дөө. Хэтэрхий олон юм яриад байхаар нь би явуулчихлаа. Тийм болохоор тэр ахиж энд ирэхгүй. Одоо түүнийгээ мартаж болохгүй гэж үү. Чиний сэтгэлд шинэ учралыг хүлээж авах орон зай үнэхээр үлдээгүй юм гэж үү?" гэв. Ганаа унасан чигтээ арагш ухран "Чи энэ газрыг яаж олсон юм. Бас миний зүүдэнд яаж орж ирсэн юм. Би чамайг огтоосоо танихгүй юм байна" гэтэл бүсгүй "Би чиний зүүдэнд анхнаасаа л байсан шүү дээ. Би та хоёрыг энд болзож байхад тэр модны цаанаас л харж зогсдог байлаа. Үнэхээр атаархмаар шүү. Гэхдээ тэр чамайг хаясан биз дээ. Чи түүнийгээ явуулж чадахгүй ингээд ч болов зүүдэндээ хорьж хамт байхыг хүсдэг биз дээ. Тийм болохоор би тэр эмэгтэйг эндээс явуулчихсан. Чамайг ахиж ингэж өөрийгөө хуурахыг чинь харж чадахгүй дээ би ийм шийдвэр гаргасан юм" гэж хэлээд инээмсэглэв. Ганаа бүсгүйг өөрөөсөө түлхэн "Үгүй ээ. Чи ингэж болохгүй. Энэ бол миний зүүд. Ойлгож байна уу?. Миний зүүд. Би чамайг энд байхыг хүсэхгүй байна. Чи бол хэн ч биш. Намайг төсөөлөх төдийд л чи алга болчихно. Тэгээд би Сувданг дахин энд авчирах болно" гэтэл бүсгүй "Үгүй дээ. Чи тэгж чадахгүй. Энэ ганцхан чиний ч биш. Бас миний зүүд. Би чамтай хамт байна гэж үргэлж зүүдлэхийг хүсдэг байлаа. Гэвч чи аль хэдийн хаяад явсан тэр нэгэн бүсгүйтэй хамт байдаг байсан. Надад ямар ч боломж олгоогүй шүү дээ. Тэгэхдээ би зорьсон доо хүрсэн. Энэ бас миний ч зүүд учраас би тэр хийсвэр эмэгтэйг эцэст нь зайлуулж чадлаа шүү дээ" гэж хэлээд амаа даран инээв. Ганаа толгойгоо сэгсрээд "Үгүй ээ яав ч ийм байж болохгүй. Тэгэхээр чиний хэлж байгаагаар бид хоёрын зүүд нийлсэн гэх гээд байна уу?. Тэгвэл чиний жинхэнэ бие хаана байгаа юм. Чи хаана нойрсож байгаа юм" гэлээ. Бүсгүй "Би чамтай ойрхон байгаа. Үргэлж ойрхон байсан. Амьдрал дээр ч зүүдэндээ ч бас. . . " гэв. Өнөөх бүсгүй ингэж хэлээд гэнэт алга боллоо. Ганаа гайхан бүсгүйг хайх боловч хаана ч алга. 

   Өглөө болов. Ганаа ажилдаа явах даа бэлдэх зуураа урд шөнийн зүүдээ нэхэн санана. "Хачирхалтай юм шүү. Урд өмнө нь хэзээ ч харж байгаагүй бүсгүйг зүүдлэх ч гэж дээ. Би лав галзуурч байгаа байхаа. Сувдан минь нэг л өдөр эргээд ирэх юм шиг санагддаг байсан. Харин одоо эргэлзээ төрж байх чинь. Тийм дээ. Эцсийн эцэст тэр сонголтоо хийсэн шүү дээ. Магадгүй би цаашдын амьдралаа бодсон нь дээр ч байж болох юм. Өмнө нь яагаад ийм бодол төрж байгаагүй юм болоо. Ёстой л цаг хугацаа бүгдийг эмчилнэ гэдэг нь энэ юм байхаа даа". Ганаа энэ мэтийг бодсоор ажлын зүг дадаж зуршсан замаараа алхлаа. Тэр явсаар өнөөх бүсгүйн хажуугаар зөрөв. Энэ удаа зүүднийхээ тухай гүн бодолд дарагдаад бүсгүйн дэргэд очсонгүй. "Хөөе залуу?!" гэх намуухан дуунаар Ганаа зогтусан эргэн харлаа. Бүсгүй урьдын адил алчуураар толгойгоо ороон маск зүүсэн харагдана. "Өө уучлаарай. Юм бодож яваад мартаж орхижээ. Өнөөдөр та надад хамгийн гоё хийцтэй гэсэн нэг ээмэгнээсээ өгөөч" гэлээ. Бүсгүй Ганаагийн зүг нүдээ томруулан харсанаа "Та найз охинтой болоо юу?" гэв. Ганаа бага зэрэг сандран "Аан үгүй дээ. Гэхдээ өнөөдөр ямар нэгэн сайхан хүнтэй учрах юм шиг санагдаад. Өөрөө ч их уран гартай эмэгтэй юмаа. Энэ бүх зүйлийг урласан гэхээр гайхмаар шүү. Ер нь цаашдаа олон хүнд зааж сургаад үйлдвэрлэл эрхэлбэл миний зүгээс туслаж дэмжихэд бэлэн байгаа шүү" гэлээ. Бүсгүй их л баяртайгаар инээгээд "Та үнэхээр сайн хүн шүү. Нэг итгэсэн хүн дээ үнэхээр тууштай байдаг чинь заримдаа гайхшруулдаг шүү" гэснээ санаа нь зовсон гэлтэй харцаа доошлуулав. Ганаа инээмсэглэн "Чи ч намайг сайн мэддэг хүн шиг ярьж байх чинь. Гэхдээ чиний зөв өө. Магадгүй надад тэр тууштай зан гээч нь илүүдээд байж мэдэх л юм. Нэг зүйлээ мартаж чадахгүй өөрийгөө зовооно. Харин чамаас би эрх чөлөөтэй байдлыг мэдэрдэг юм. Хэнд ч үл захирагдах нь заримдаа атаархмаар шүү. Тэгтэл би одоо ажлаасаа хоцрох гээд л байж байна. Тэгэхээр намайг уучлаарай. Би ингээд явалгүй болохгүй нь. Орой уулзъя" гэж хэлээд цааш алхан явлаа. Бүсгүй хамгийн гоё гэсэн сувдан ээмгээ гарган бариад "Таны бүсгүйд энэ ээмэг гарцаагүй таалагдана" гэж шивнэсээр хоцорчээ. 

   Ганааг орой явахад өнөөх бүсгүй байсангүй. Магадгүй түрхэн хугацаанд холдсон байх гэж бодон хүлээлээ. Бас л ирсэнгүй. Ганаа "Ядаж дугаарыг нь авдаг байж" гэж бодсоор гэрлүүгээ явлаа. 

   Зүүдэн дунд. Тэргэл сартай шөнө. Цэцэрлэгийн хашааны түшлэгтэй сандал. Энэ удаа Ганаа Сувданг хайсангүй. Яагаад ч юм өчигдрийн эмэгтэй байгаасай гэж хүсэх нь хачирхалтай. "Чамайг зөндөө хүлээлээ шүү. Чи их орой унтах юмаа" гэх өчигдрийн эмэгтэйн дуу гарав. Ганаа цааш лавшруулан харвал модны цаанаас өнөөх бүсгүй гарч ирлээ. Ганаа "Чамайг хүлээж байсныг чинь мэдсэнгүй л дээ. Нэрийг чинь Ундрал гэсэн байхаа" гэж асуулаа. Бүсгүй толгой дохин түүнд ойртоод "Чи намайг болзоонд уриач. Өглөө болтол надтай хамт байж болохгүй гэж үү" гэлээ. Ганаа юу хэлэхээ үл мэдэн зогсож байтал бүсгүй түүний гарыг шүүрэн атгаад "Чамайг сэрэх хүртэл хоёулаа энэ цэцэрлэгт болзож болно шүү дээ. Чи нааш ир" гэснээ цааш дагуулан нэгэн гэрлэн шонгийн дор очив. Тэр гэрэл рүү заагаад "Энэ гэрэл дандаа анивчдаг байсныг санаж байна уу?. Харин одоо дандаа асч байна. Тэгээд чиний замыг үргэлж гэрэлтүүлэх болно. Гэхдээ энэ юу ч биш. Ахиад намайг дагаад яваарай". Ганаа түүнд хөтлөгдөн хүүхэд мэт гүйсээр явна. Бүсгүй нэгэн модны ёроолд ирээд " Чиний шидэж хагалсан ваарыг би эвлүүлчихсэн. Даана ч дотор нь хийх цэцэг алга даа" гэлээ. Ганаа эвлэрсэн ваарыг харж зогссон оо "Би Сувдантай сүүлчийн удаа болзохдоо энэ ваартай амьд цэцгийг барьж очсон юм. Навч нь их гоё зүрхэн хэлбэртэй улаан өнгөтэй байж билээ. Сувдан намайг орхиж явсаны хойно би тэр ваартай цэцгийг үзэн ядаж газарт шидэн хагалж орхисон. Гэтэл одоо ингээд бүтэн болчих гэж. Аргагүй л зүүдний ертөнц юм даа" гэтэл бүсгүй "Юун зүүдний ертөнц вэ. Урамгүй гэдэг нь. Намайг энэ бүхнийг эвлүүлэх гэж ямар их хичээл зүтгэл гаргасныг мэдэхгүй байна гэж үү. Эсвэл чи өөрөө оролдоод үзэх юм уу" гэснээ ваарыг өргөн хагалах гэв. Ганаа түүний гарнаас амжиж бариад "Хэрэггүй дээ. Чиний хичээл зүтгэлийг ойлголоо. Тэгэхээр чи их л уран гартай хүн байх нь ээ дээ. Ингэхэд хоёулаа зүүдэндээ учирч байхаар сэрсэн хойноо биечлэн уулзвал ямар вэ. Би чамайг болзоонд уръя" гэлээ. Бүсгүй гараа буулган ваараа тэврээд "Би чамтай бодитоор уулзахгүй ээ. Чи намайг хараад айж мэднэ" гэлээ. "Тэрийг уулзаж байж л мэдэх бишүү. Тэгээд ч энэ цэцэрлэгт чамтай болзмооргүй байна. Би чиний хэлдгээр шинэ бүхнийг хүлээж авах цаг болсон бололтой" гэснээ бүсгүйн гарыг атгав. "Чи намайг энэ хийсвэр царайгаар минь л харж байгаа. Энэ байгаа минь чамд таалагдаж байвал эндээ л байя. Хоёулаа өөр илүү сайхан ертөнцийг бүтээж чадна шүү дээ" гэлээ. Ганаа түүний эрүүнээс өргөн өөр лүүгээ харуулаад "Чи бодит байдлаасаа санаа зовох хэрэггүй дээ. Гагцхүү чамтай хэрхэн учрах аргыг л хэлээд өгөхөд болно. Би өөрөө яваад очъя" гэтэл бүсгүй нулимс дуслуулан "Чи намайг мэднэ шүү дээ" гэж хэлээд уусан алга болох нь тэр. 

   Өглөө нь болов. Ганаа зүүдэндээ учирсан тэр л бүсгүйг бодсоор. "Намайг өөрийг нь мэднэ гэв үү. Гэхдээ нэг л танил. Чухам хэн байж болох вэ. . . ". Хэдий амралтын өдөр байсан боловч Ганаа гэртээ байхыг хүссэнгүй. Тэр зүүдэндээ учирсан Ундрал гэх бүсгүйг хайж олохоор шийджээ. Байнга явдаг өнөөх л гудамжаараа алхана. Ээмэг бөгж зардаг бүсгүйг ч хайж үзлээ. Битүү хувцастай учир битүүлэг тэр эмэгтэй зогсдог газраа бас л байсангүй. Гэхдээ би л учир битүүлэг гэж боддог болохоос ихэнх наймаачин хүүхнүүд тийм л байдаг шүү дээ. Алчуураар толгойгоо ороосон масктай л байдаг. Гудамжаар зөрөн өнгөрөх хүн бүрийг тэнэг хүн шиг л ширтэж явна. Хаана ч алга. Тэр надтай ойрхон байгаа гэж өөрөө хэлсэн байхаа. Дахиад л өнөөх юм зардаг бүсгүйн газар ирлээ. Ядаж тэр бүсгүй ч өнөөдөр алга. Ганаа дэндүү ганцаардмал өрөвдөлтэй байгаагаа анзаарлаа. "Зүүдэндээ болсон бүхнийг бодит гэж андуурч өөрийгөө хууран ингэж явах ч гэж дээ" хэмээн тэр бодно. Дэндүү арчаагүй өрөвдмөөр хүний үйлдэл биш гэж үү. Ганаа урам муутайхан гэрийн зүг эргэн алхлаа. 

   Шөнө дунд. Тэргэл сарны гэрэлд цэцэрлэгийн түшлэгтэй модон сандал бүртийн харагдана. "Ундралаа. . . Чи энд байна уу?" хэмээн Ганаа чангаар хашгирав. Анир чимээгүй. Түүний араас нь гарч ирдэг нууцхан модны зүг ойртлоо. "Чи модны ард байна уу?". Ганаа ингэж асуугаад урагш алхтал түүний араас "Чи намайг аварч болох байсан. Би чамаас ямар их тусламж гуйсан билээ дээ. Гэтэл чи ганцхан түүнийг л аварсан. Одоо намайг санаж байна уу?" хэмээн бүсгүй хүний цөхөрсөн хоолой сонсогдов. Ганаа түүний түлэгдэж шархадсан царайг харан айн мэгдэж байтал гэнэт орчины байдал солигдон дөрвөн жилийн өмнөх оюутны байрны коридорт зогсож байх нь тэр. Ганаа гэнэтийн хувиралд гайхан эргэн тойрноо харж байтал шат өгсөөд дөрвөн залуу ирж яваа харагдав. Тэд гартаа архи дарс, чихэр жимс барьж явна. Тэгтэл нэгэн өрөөний хаалга нээгдэн Сувдан болоод өөр хоёр охин их л уриалгахан тэднийг угтан өрөөндөө орууллаа. Ганаа Сувданг харсан даа гайхшран тэдний араас явж орвол бүгд хэн нэгний төрсөн өдрийг тэмдэглэх гэж буй бололтой. Нэг залуу нь их л чанга дуугаар "Өнөөдөр оюутны байр миний мэдэл л гэсэн үг. Цаадах чинь комендатын учрыг олчихсон шүү дээ. Хөгшин өвгөн өглөө болтол сэрэхээсээ өнгөрсөн. Тийм болохоор Сувдангийнхаа төрсөн өдрийг зад тэмдэглэнэ ээ хэдүүлээ" гэж хэлээд маасайтал инээж байлаа. Тэгтэл гэнэт байрны тог тасарчихав. Бүгд уулга алдан халаглаж гэрэл гаргах зүйл хайна. Сувдангийн өрөөний нэг охин "Явж лаа олж ирье л дээ. Би ганцаараа харанхуйд явахаас айгаад байна. Надтай хань болж нэг нь яваач" гэхэд нь өнөөх дөрвөн залуугийн нэг нь зөвшөөрч тэр хоёр өрөөнөөс гарцгаав. Ганаа тэднийг даган хажуу өрүү рүү ортол лаа барьсан нэг охин ганцаараа сууж байлаа. Сувдангийн өрөөний охин "Хүүе манай Ундрал ганцаараа юу хийж суугаа юм. Танай өрөөнийхөн хаачаа вэ" гэтэл өнөөх охин "Манай хэд Сүхээгийн төрсөн өдөрт явсаан. Чи түүнийг Минжээгийн найз залуу гэдгийг мэднэ шүү дээ. Найз нь ямар тийм юманд дуртай биш. Ганцаараа л сууж байна. Сая харин тог тасраад айлаа шүү" гэв. Ганаа түүний царайг харж таниад "Ундрал. . . Чи Сувдангийн байрны охин байсан юм гэж үү. Ямар гээчийн хувь тавилан бэ" хэмээн бодож байтал гаднаас орж ирсэн охин "Чи ингэж ганцаараа суугаад яах вэ дээ. Манай өрөөнд ороод ир. Өнөөдөр Сувдангийн төрсөн өдөр болж байна. Лаагаа авчих" гэв. Ундрал өрөөндөө ганцаараа байхаас айсан тул арга буюу зөвшөөрөн толгой дохиод дахин нэг шинэ лаа барин тэдний араас гарлаа. Тэд лааны бүдэг гэрэлд найралдан хөгжилдөж бүгд ихээхэн согтож эхлэхэд Ундрал "За би ингээд өрөөн дөө оръё доо" гээд гарав. Энэ үед тооны харьцаанаас болоод илүүдэж суусан нэг залуу түүний араас их л жогтой харан хоцорчээ. Ганаа Ундралд санаа зовнин өрөөнд нь орж зогслоо. Хэсэг хугацаа өнгөрөв. Тэгтэл Ундралын хаалгыг хэн нэгэн зөөлөн тогших ажээ. "Хэн бэ" гэтэл "Түрүүн танай найзтай орж ирсэн залуу байна аа. Ахиад нэг лаа өгөөч" гэлээ. Ундрал босч ширээн дээрх лаагаа асаагаад хаалгаа зөөлөн нээлээ. "Та хэд одоо болтол унтаагүй юм уу? гэтэл өнөөх залуу "Тэд унтчихсаан. Харин би чамайг ганцаараа айж байгаа болов уу гээд хүрээд ирлээ" гэснээ хагас нээсэн хаалгыг хүчтэй түлхэн ороод ирэв. Ундрал айсан даа хашгирах гэтэл залуу амыг нь дарсаар ор луу түлхэн унагаагаад "Дуу гаргавал ална шүү" хэмээн сүрдүүлэв. Энэ бүхнийг харж зогссон Ганаа "Чи яах гээд байгаа юм бэ. Болиоч" гэж хичнээн хашгирсан ч түүний үг салхинд хийсэх мэт үл хүрэх нь харамсалтай. Ундрал мунаг залуугийн өөдөөс чадлаараа тэмцэлдэх үедээ ширээн дээрх лааг татан унагаачихав. Удалгүй гал хөшгинд хүрч хормын дотор их түймэр дүрэлзэн асахад сэрэл тачаалдаа эзэмдүүлсэн залуу сая нэг ухаан орж тэр өрөөнөөс хам хум гарч одлоо. Хүчиндүүлэх шахсан Ундрал хэсэг уйлан сууж байснаа мөн л ухаан орж ухасхийн босов. Тийнхүү гарт тааралдсан зүйлээрээ галыг унтраах гэж оролдсон ч үл бүтэх тул тэндээс гарч бусад өрөөнүүдийн хаалгыг нүдсээр олон оюутнуудыг аюулаас холдуулж амжлаа. Энэ хугацаанд гал нүүгэлтэн дүрэлзсээр коридорт асан бадрав. Ундрал Сувдангийн өрөөний хаалгыг нүдсэн ч архинд согтсон хүмүүс амархан сэрэхгүй нь тодорхой байлаа. Эцэст нь тэндээс гарах гарцгүй болсон Ундрал гурван давхрын коридорын цонхоор толгойгоо гарган тусламж нэхэн хашгирлаа. Энэ үед цонхны доор Ганаа явж таарсан бөгөөд үүнээс цаашхыг нь тэр өөрөө санах билээ. Ганаа утаа савссан цонхоор хашгирах тэр бүсгүйг хараад "Би туслъя. Ойрхон шат байгаа юу" гэж асуутал Ундрал "Хажуу өрөөний цонхоор орж болно. Тэнд хоёр давхраас эхлэсэн шат байдаг юм. Манай найзууд гурван давхарт унтаж байгаа. Тэднийг сэрээгээрэй. Хаалгыг нь дотроос нь онгойлгоорой" хэмээн хахаж цацсаар арай гэж хэлсэн юм. Ганаа самбаачлан хурдалсаар тэрхүү шат өөд хялбархан гарав. Удалгүй гурван давхрын цонхон дээр очвол түгжээтэй байлаа. Өрөөний дотор битүү утаа байх боловч амьд хүний хөдөлгөөн үл харагдана. Тэр арга буюу цонхыг хага цохитол өтгөн хар утаа олгойдон гарч улмаар үүдэн хэсгээс гал дүрэлзэн орж ирэх нь тэр. "Түрүүчийн охин баларлаа" гэсэн бодол Ганаагийн дотор төрж тэр яаран орж хаалга руу зүглэсэн ч халуун гал өөдөөс нь цонон ойртоход бэрх болов. Тэгтэл орон дээрээс нэгэн эмэгтэйн ханиалгах дуу сонсогдлоо. Ганаа эргэн тойрноо ажиглавал хэд гурван эрэгтэй эмэгтэй хүмүүс хэвтэж харагдана. Гэвч бүгд ухаангүй байхад гагцхүү тэр л бүсгүй өөрийгөө амьд гэдгээ мэдэгдэн ийнхүү ханиалгасан юм. Ганаа очиж харвал хагас ухаантай нэгэн бүсгүй "Надад туслаач!" хэмээн арай ядан хэлж байна. Тэгтэл яг энэ үед хаалга балбах чимээ сонсогдлоо. Дүрэлзэн шатах аймшигт галын дундаас бүсгүй хүний аврал нэхсэн цөхрөлийн дуу сонсогдох нь тэр. Гэвч Ганаа тэр хаалгыг нээж чадсангүй. Магадгүй нээхийг хүсээгүй ч байж мэднэ. Тэр бүсгүй нэгэнт өнгөрсөн гэдэг нь тодорхой. Ийм их галын дундаас хөөрхий бүсгүй яагаад ч амьд гарах боломжгүй. Ганаа толгой сэгсрэн "Намайг уучлаарай" гэж хашгираад орон дээрх бүсгүйг дээш өргөн цонх зүглэн алхсан билээ. 

   Ганаагийн нүднээс нулимс тасралтгүй урсана. Тэр урд шөнийн зүүдэнд үзэгдсэн явдалд өөрийгөө буруутган зүхнэ. Магадгүй хөөрхий бүсгүйг аварч болох байсан ч юм билүү. Надаас хичнээн их аврал гуйсан билээ дээ. Хаалттай цонхны цаанаас намайг ирэхийг хараад ямар их баярлаа бол" гэж бодохоос нулимс нь тогтож өгөхгүй зовооно. Тэр ахиад л гэрээсээ гарлаа. Урьдны адил танил гудамжаар удаанаар алхан явна. Өнөөдөр цаг агаар тогтуун, дулаахан сайхан. Гэвч Ганаагийн дотор ямар нэгэн хүнд том зүйл дараад байх шиг нэн тээртэй санагдана. Энэ тогтуун сайхан өдөр ч түүнд тус болохгүй нь бололтой. Тийнхүү замаараа явж байтал өнөөх ээмэг бөгж зардаг бүсгүй зогсож байх нь тэр. Ганаа түүнийг хараад баярлах ч шиг болон яаран очоод "Сайн байна уу?. Өчигдөр чамайг их хүлээлээ. Яагаа вэ. Би чамаас нэг ээмэг авъя гэсэн байхаа" гэтэл доош тонгойж зогссон бүсгүй түүний зүг толгой өргөн харлаа. Ганаа бүсгүйн царайг хараад дуу алдан зогтусав. Түүний нүднээс доош хэсэг аймшигтай түлэгдсэн сорви байна. Хамар гээд байх зүйл бараг үгүй бөгөөд ам нь ч мөн уруул үгүй тул тун ч зохисгүй харагдана. Ганаа ээрч түгдрэн юу хэлэх ээ мэдэхгүй байтал бүсгүй "Би хэлээ биз дээ. Хоёулаа зүүдэндээ л болзож байя гэж" гэснээ эв хавгүй инээмээр аядаад эргэн маскаа зүүв. Ганаа доош харан хэсэг зогсож байснаа бүсгүйд хандан "Ундрал аа. Чи ашгүй амьд гарчээ. Би чиний хойноос маш их шаналж өөрийгөө үзэн ядаж байлаа. Чамайг тэр аймшигт галаас аварч чадаагүй дээ одоог болтол харамсаж байсан юм. Аз болж чи амьд гарсан байна. Энэ чинь л надад хангалттай. Надад алдаагаа засах боломж байна гэсэн үг шүү дээ Ундрал аа. Чи ойлгож байна уу?!. Би чамайг хамгийн сайн гэсэн эмнэлэгт үзүүлнэ. Чи эргээд гоё сайхан болно" гэж хэлээд түүний гарнаас атгав. Бүсгүй инээмсэглэж буй бололтой нүдээ онийлгон хараад "Та нээрээ тууштай хүн шүү. Таны энэ зан чинь л надад таалагддаг. Намайг царай муутай байхыг минь харчихаад туслана гэсэн амлалтаасаа буцсангүй. Одоо миний сэтгэл амарлаа. Цаашдаа би энд байж яах ч билээ. Харин Сувдан гэх тэр охиныг мартдаа. Тэр хэзээ ч таны хань болох хүн биш байсан шүү. Хэрвээ болдогсон бол. . . Заза одоо өнгөрсөн юм даа. Тэр өдөр танд хаягдсан юм шиг мэдрэмж төрөөд өөрийн тавилантайгаа эвлэрч өгөхгүй хэцүү байсан юм. Ингээд боллоо. Харин үүнээс хойш хоёулаа миний зүүдэнд уулзаж байя. Би танд үнэхээр сайхан газар бэлдсэн байгаа. Бас би тэнд хамгийн үзэсгэлэнтэй байдаг шүү дээ" гэж хэлээд зөрөн алхав. Ганаа гайхан бүсгүйн араас хартал түүний бие бүдэгрэн бүдгэрсээр уусан алга боллоо. Ганаа харсан зүйлдээ итгэж ядан айсан даа байдгаараа хашгирсаар арай гэж зүүднээсээ цочин сэрэх нь тэрээ. Ганаа түгшсэн сэтгэлээ дарж ядан хэсэг сууж байснаа инээмсэглэн босоод "Хайрт минь. Өнөөдөр би амрана шүү дээ. Хоёулаа хамт гадуур гарна биз дээ?" гэтэл өрөөний хаалга нээгдэн гартаа ваартай цэцэг барьсан бүсгүй орж ирээд "Хайраа энийг хараач. Улаан дэлбээ нь яг л зүрх шиг хэлбэртэй байгаа биз" гэснээ цэцгээ цонхон дээр аваачин тавилаа. Ганаа босон хувцсаа өмсөх зуур бүсгүй гоо сайхныхаа ширээн дээр суун тольдоод "Үгүй ээ хайраа. Би өнөөдөр чамтай хамт явж чадахгүй ээ. Гоо сайхны эмнэлэгт цаг авчихсан. Энэ хамар минь нэг л бишээ. Бас хүзүү хэсгийн минь сорви таталдаад муухай харагдуулаад байх юм" хэмээн хошуугаа цорвойлгон өгүүлэв. Ганаа бүсгүйн араас тэврээд "Чамд минь энэ сувдан хэлхээтэй ээмэг үнэхээр гоё зохидог шүү. Ундрал аа?. Би тэр үед чамайгаа сонгосон доо үргэлж баяртай байдаг юм шүү. Миний амьдралын наран минь. Хүссэнээрээ гэрэлтдээ чи минь. Гаднах төрх чинь ямар ч байсан би чамайг үргэлж энэ байгаагаар чинь хайрлах болно" гэж хэлээд духан дээр нь зөөлнөөр энхрийлэн үнслээ. 

Facebook Twitter LinkedIn WhatsApp Email Дуртай Хэвлэх Like

Бусдыг хүндэтгэж сэтгэгдэл бичнэ үү. Санал сэтгэгдэл