Бид эндээ, нэг байрандаа урагшлахгүй түгжрэлд зогссоор гучаад минут лав л болсон байх шүү. Энэ бүхнээс уйдсандаа чихэвчээ гарган зүүгээд цонхоор ширтэхэд машинууд нэг газраа таг гацсан нь цаг хугацаа зогссон мэт боловч хүний хөдөлгөөн л хааяа хааяа амь оруулж, амьдрал амьсгалж байна. Эхний дуу дөнгөж явж эхэлмэгц яах аргагүй хамгаас их дассан нэг үнэр миний хажуугийн суудлаас ханхийхэд хэн нэгэн байгааг гэнэт анзаарав. 

Харамсалтай нь мөн байлаа. Тэр цагаан цамц, шар өнгийн урт юбкатайгаа миний өөдөөс бага зэрэг инээхэд хүрэн бор сул тавьсан үснээс нь цэцэгсийн, миний дассан үнэр үнэртээд тунгалаг бор нүдээрээ инээж байв. Яагаад ч юм түүний нүд рүү харахад гэрээсээ хол байгаа надад тал нутгийн минь намрын бор толгод хийгээд ангаж, ундаассаны хойно гэртээ ороход байж байдаг бор цай санаанд ордог байж билээ. Би шууд л түүнтэй ярилцахыг хүссэндээ чихэвчээ яаран авах гэтэл тэр гараараа зангаж болиулаад, зүгээр л дуугүй ширтсээр.

Надад асуух зүйл маш олон байсан. Тэр зунаас хойш хэр байгаа, ажил нь сайн эсэх, дүүгийнх нь хурим хэр болсон, төрсөн өдөр чинь хэзээ юм, Варшавтаа амьдарч байгаа юу, үгүй адаглаад л тэр шөнө үнэн зүйл хэлсэн эсэх гээд л. Саяхан орчуулж түүнд илгээсэн Mxrnigstar хамтлагийн “бодлын гүнээс” дууг ядаж сонсож үзсэн болов уу. Даанч тэр ярилцахын хүссэнгүй, хэрэг ч үгүй гэж бодсон юм болов уу даа. Ямартай ч тэр хэсэг ширтсэний хойно мөрийг минь дэрлэхэд тэр үнэрийг илүү тодоор дахин үнэртэх болсондоо туулийн их баяртай байлаа. Ямар цэцэг гэдгийг нь яг сайн мэдэхгүй нь, ямартай ч цэнхэр өнгөтэй байх.  

Бороо зогсож, замын түгжрээ ч арилж цаг хугацаа дахин урсаж эхлэхэд тэр байхгүй болсон байв. Дуу дуусчхаж, гэхдээ үнэр нь байсаар л байна. Яах аргагүй л цэнхэр өнгөтэй цэцэг байх...

Юмчингийн Төгөлдөр

Facebook Twitter LinkedIn WhatsApp Email Дуртай Хэвлэх Like

Бусдыг хүндэтгэж сэтгэгдэл бичнэ үү. Санал сэтгэгдэл