Яарч сандарсан ч юмгүй халиу ягаан бухаа хөтлөн  Вандуйн давааны хадтай чулуун зам , унанги мод, үерт эвдэрсэн жалга судаг, бартаа сувгаар нь хэг ёг, дэр дар хийлгэсээр даваагаа даван уруудаж явахад нь нар жаргалаа. Замдаа хэд гурван гишүү түлээ дайж явахаар хажуухан талын зураа мод руу оржээ.

Насаараа шахам үүрч явдаг хуучин бирдаанх буунаасаа одоо ч салалгүй мөрөндөө  эгэлдэргэлэн яваа янхир хөх өвгөний хөл,бух тэрэгний нь  гишгэлтэд харьж яваа цагийн гандаж шарласан навчис хунгар цас нажигнан шужигнах шиг. Тэгтэл хожуул дайрсан тэрэгний нь гол тархийн хугарлаа.”Еэ лүд, еэ лүд...” гэж Молом амандаа үглэн буугаа буулганаас нь мултлан холхон ширэнгэнээс уялаа.Тэрэгнийхээ голыг үзэхэд олон жил эргэлдэж элэгдсэн мод өөрийнх нь гарын шуу шиг нарийсчээ. “За яахав, яршиг цаашаа...Эндээ  хоноод өглөө л ноцолдохоос биш “ гэж шийдсэн Молом ачаагаа задлан дээвэр туурган дэвсгэр хучилга засав.Мод толгойгоо нэрж уугиулан суухад унд хоолондоо  хүрсэн шиг  санаа нь тайвширна. Хэдэн малаа айлд байлгаж гэр оронд нь хүлээх хүнгүй болохоор яарах даарах ч юмгүй  өвгөн яана гэхэв, хажуулдан хэвтлээ. Энэ зуур нойр нь хулжиж, бэлийн горхи хоржигнон шуугиж намрын салхи модны оройгоор нэгийг шивнэн сэрчигнэнэ.Дөчин жилийн тэртээ яг л энэ уулын аманд малаа хариулсан Дэлгэрмаатайгаа учран болзож  гүзээлзгэнэ жимс амтлан эрхлүүлэн наадаж явсан сан. Модны сүүдэр өвс ногоо, цэцэгсийн дунд  нялх багахан хүүхдүүд шиг жаргалын дээдийг эдэлж явсан нь өвгөний цээжнээ өчигдөрхөн юм шиг санагдана.

Энэ шөнө ид нойрон дунд нь гандаж шарласан навчсын чимээ шажигнан ямар нэгэн хөнгөн гишгэдэлтэй , тураг амьтны туруу аргайн нужигналт илэрхий сонсдов. Молом толгойгоо ялимгүй өндийлгөж  нүд нуухаа арчин ажиглалаа. Тал сарны туяанд нэгэн амьтан  хэдхэн алхмын цаана тулж ирлээ. Сумтай буугаа  алгуурхан барьж  өндийлөө. Цав цагаан согоо чихээ  солбилзуулан түрүүнээс хойш Моломыг хэд дахин тойрсон бололтой үнэрлэн шинжлэх мэт байн байн тонголзон сэрмэлзсээр. ..

Согоо байна гэж таньсан ч Моломын дотор сэртхийн домог түүхтэй холбоотой  далдын бодол зурсхийв. Энэ цав цагаан, цасан цагаан, цалин цагаан согоо жирийн амьтан биш байна.Буутай буурлаас ч айлгүй сонортон сониучирхсан энэ амьтан  Гоо маралын удам болж таарна.  Энэ шидэт амьтан. .”Ээ бурхан минь...намайг шохоорхдог нь юу билээ. Ээ тэнгэр минь!, Бурхан буяны оронд очсон  талийгчийн минь сүнс  хэдэн арван жилийн өмнөх болзож уулздаг газартаа намайг байна гээд  эргэж ирсэн юм биш биз. Араатан чононоос зугтсан ганцаардмал амьтан намайг  бараадав уу...”дотроо гүвтэнэсэн Молом өндийн бослоо.  Хамар самсаа нь тургилах мэт чимээ гарган  толгойгоо сэгсэрсэн согоо  ямар нэгийг ойлгуулж ядан байх шиг өвгөнд санагджээ. “Яв даа яв Гоо марал минь . Нүгэлтэнгүүдээс болгоомжил., Ясан эвэр, цусан эвэр, бугын чив, согоон сав...гэдэг чөтгөрүүд хааяагүй бий.  Чи  Дэлгэрмаагийн минь сүнс мөн шиг байна. Намайг аваад яв. Эсвэл би араас чинь очно. Цаана чинь чоно байвал би зайлуулаад орхиё...” гэж үглэсэн Молом бирдаанх буугаа авч дээш харуулан тасхийлгэлээ.Тэнгэрийн дуу лусын дуу шиг их чимээ нүргэлэн мод хад, уул ойг  цуурайтуулан  нижигнэв. Галт шугам татуулсан нэгэн оч тэртээ харвах шиг  оддын зүг алслан жижгирсээр алга боллоо. Цагаан согоо ч их зураа өөд  эргэн харсаар  дүүлэн давхив.

 Моломын бодол гүн хямралд оржээ.Тэгтэл тэр өглөөний үүр манхайтал цайсан цагаар юу болсон гэж санана. Өөрийн эрхгүй хэсэг дугхийгээд сэрсэн өвгөнийг өндийхөд ухаа ягаан гунан бухны нь дэргэд мөнөөх цагаан согоо харагдлаа. Чухам энд юу болоод өнгөрснийг хэн ч үл мэднэ. Өглөөний манан уул бэлийг ороон хэлхэрч , тэртээх энгэрт  малгайн чинээ үүлнээс түр зуурын бороо шаагиад өнгөрсөн юм. Моломын дөхөж явааг харсан согоо”Энэ чинь би юу болов оо”гэх шиг биеэ сэгсрэн эргэн тойрныг ажсанаа бусдаас ичингүйрэн зугтаж  нуугдах газрыг зориг мэт  цахилан цамнан одов оо...Даралт нь ихсэж зүрх нь дэлссэн өвгөн Моломын толгой эргэж, согтуу хүн шиг найган ганхлаа. Хөтлөх түүшингээ аль хэдийнээ тасалсан гунан бух ч  эзнээ орхиод цүл цүлхийн шогшиж шүлсээ савируулан урамдсаар сүргийн зүг яаруухан явлаа.

Хэл нь тультран өрөөсөн дугуйгаа түшсэн өвгөн Молом “Марал гоо минь Дэлгэрмаа минь..”хэмээн  шивнэсээр.Түүний нүднээ мөнөөх л цагаан согоо тэнгэрт харагдан урамдан дуудсаар байжээ.

Намаржааны хэдэн айл ухаа ягаан бухыг нь анзаарснаас хойш хэд хоног төдийлөн өгүүлсэнгүй гэдэг. Молом буюу “Ерөөл” хэмээх сайхан нэрээ жаран хэдэн жил дуудуулсан тэр хүн гэртээ эргэж ирээгүй юмаа. Арван найман салаа эвэртэй  хангал халиун буга болон  хувилаад Маралгоогоо хайж тэнгэртээ ниссэн байлгүй хөөрхий. ..