Бүүвэй тэнгэр ижийгээ би чинь

Санаж л цөхөрлөө

Бүрэнхий шөнийн зүүдээ би чинь

        Хүний нутгийн холыг яалтай

        Хөхрөх харгуйн уртыг яалтай

        Хүрэн зүрхний эмзгийг яалтай

Хайр үгүйлсэн зүрхээн аргадаад

Хайлан уяран дуулж л явнаа би

Сэтгэлийг минь ойлгоод шүүрс алддаг

Чингис хааны говь нь хө

Тэнгис далай шиг долгилноо

Хуурай шаргал манхнаар нь

        Хурмаст тэнгэрт тольдсон

        Хувилгаан байгалийн хайлан хө 

Суунаг будангийн хорвоо дээр

Сургаалаар дутаагүй явнаа би

Судрын чуулганаас олдоогүй

Сургааль миний аавынхаа

        Ээлийн далай аавыгаа

        Элэгсэн элэгсэн санаж явнаа

Уран байгалийн хөгжим шиг

Шувуудын жиргээ сонсогдоно

Урсах цагийн нулимс

Улаан навчис зүсрэнэ

        Хөх тэнгэрийн уудамд

        Шувууд дураараа цэнгэдэг юм

        Хүн болж төрсөн

        Бидний заяа өөр шүү дээ

Чи

Хайраа дурсдаг уу

Чи

Харамсан дуулдаг уу

Амьдрал нийлээгүй амраг минь

Хайр

Анхны хайр минь

Хайр

Ариухан хайр минь

Гэнэхэн ч байж дээ

        Уяхан хорвоод чамайгаа би чинь

        Ухаан санаандаа дээдлэж явнаа

        Хамгаас чи минь жаргалтай ч гэсэн

        Хайрлаж явсныг минь битгий мартаарай

Хэрвээ зүрхэнд чинь хайр дүүрэн байвал

Хилэн хар шөнө ч чамд нартай санагданаа

Хилэнц нүглийн хорвоо ч чамд ариухан бодогдоно

Яруу тунгалаг хөгжмийн эгшиг сонсогдоно

Ямар сайхан гэж сананаа, амьдралыг

        Хүн бүхэн, хүн бүхэн, хүн бүхэн

        Хайраар амьдарнаа

Ангаахай үр минь гэсээр яваад

Алдхан биеэ амсхийгээгүй

Алган дээрээ дэрвүүлж өсгөсөн

Ачийг би чинь яанам бэ?

        Зэрлэг хавтгайн сүүгээр

        Цай чаналаа ээж ээ

        Жихүүн шөнөөр хөхүүлсэн

        Ачтай чинь яаж эгнэх вэ

Эрээн хорвоогийн ээдрээнд

Уйлан бүдэрч явахад

Элгэмсэг сэтгэлээр түшиж

Урам хайрласан найздаа

        Баярлалаа

Эрээн хорвоогийн ээдрээнд

Уйлан бүдэрч явахад

Элгэмсэг сэтгэлээр түшиж

        Баярлалаа

        Баярлалаа

Хуруун чинээхэн хонгорхон үр минь дээ

Хувьхан заяаны наран минь дээ

Энх мэнд л өсвөл дөө

Ижийнх нь жаргал энэ л шүү дээ

        Амьд эрдэнээс өөрцгүй

        Алгын чинээхэн үр минь дээ

        Аав л, ээжин бидэн хоёртоо

        Амьд эрдэнээс өөрцгүй

        Алгын чинээхэн үр минь дээ

Салаа хархан гэзгэн дээр чинь

Туузан цэцэг ахиад ургахгүй

Санаа сэтгэл догдлоон цангинах

Хонхон дуугаа дандаа сонсохгүй

        Ангийнхаа хаалгыг зөөлхөн хаалаа

        Алдрайхан насаа үлдээлээ баяртай

Цэлгэрхэн талаасаа чамайгаа хайлаа

Цээний ягаан цэцэг байлаа

Цээнийн цэцгийн ягаахан дэлбээг

Амссан хүн бүхнийг

Мянга наслуулдаг

Алим байна гэнэ

Хүмүүс ээ...

Амсхийх чөлөөгүй

Зөндөө наадаад 

Алаг бөмбөг минь

Хэн хүнийг дуудаж

Хэлээ эцтэл шулганаад л

Хээрийн бяцхан болжмор ...

        Түүний зовлонг ойлгоход

        Түвэгтэй ч юу байхав дээ

Харахад л

Арааны шүлс асгармаар

Хачин гоё байшинг

Би зүүдэллээ.

Хамаг тавилгыг нь

Чихэр боовоор хийсэн

Хазчихмаар, идчихмээр

Байшин шүү дээ.

Аав маань ээжээс нуугдаад

Авдрын араар ороод

Болсоон... гэж хашгираад

Болдоггүй л юм байх даа

        Томчууд яагаад нуугдаж тоглодоггүй юм бол?

Могжоохон даагатай

Жогжоохон хүү би

Намхан нуруутай

Навтгар хамартай

    Монгол хүн шүү дээ

    Морьтой хүн шүү дээ

Цагаан баавгайн бамбарууш

Гулган наадаж байнаа

Цэгээн туйлын мөсөн дээр